سونامی چند سال پیش در شرق آسیا با نزدیک به ۲۵۰ هزار کشته شاید تنها تلنگر کوچکی از طبیعت بود تا به یادمان بیاورد که تا چه حد در مقابل عظمت طبیعت کوچک و بی دفاع هستیم اما زلزله و سونامی چند روز پیش ژاپن یاد آوری دیگری بود که تکنولوژی و علم هر چند نمی توانند جلوی خشم طبیعت بایستند اما شاید کمک زیادی به انسان باشند تا از تعداد کشته های حوادث تا حد زیادی کم کند.

یک مقایسه سطحی بین زلزله ۶.۴ ریشتری بم (با ۲۵۰۰۰ کشته) و زلزله ۸.۹ ریشتری ژاپن (با احتمالا ۱۰.۰۰۰ کشته، اکثرا به علت سونامی) می تواند نشان دهد که هر چند کشور ما در محدوده کمربند زلزله خیز قرار دارد اما اگر ما هم همانند ژاپنی ها آینده نگر باشیم و ساختمانها و زیر بناهای اصلی مان را محکم و ضد زلزله بنا کنیم بتوانیم با قدرت بیشتری در مقابل حوادث طبیعی بایستیم. در ژاپن در نزدیک ترین نقاط به مرکز زلزله، ساختمانها کمترین آسیب را دیدند و حتی شیشه های آنها هم سالم در جای خود باقی ماندند، شاید اگر بلای سونامی نبود تعداد کشته های زلزه نه ریشتری ژاپن به هزار نفر هم نمی رسید حال آنکه بزرگترین بلای طبیعی که همواره بیشترین قربانی را ازایران میگیرد زلزله است.

در ایران از طوفان و سونامی خبری نیست، آتشفشان فعال ندارد و شاید اگر اندکی دور اندیشی در ساخت و ساز و مهار آبهای سطحی داشته باشیم سیل و زلزله نتوانند آسیب چندانی به ما وارد آورند و کشورمان ایران به امن ترین جا برای زندگی در روی کره زمین تبدیل شود، اما تا آن روز همیشه باید با نگرانی زیاد به روزی فکر کرد که زلزله ای خیلی کوچکتر از زلزله ژاپن صدها هزار کشته و میلیونها زخمی و آواره در پایتخت کشورمان یعنی تهران به جا بگذارد، تهرانی که مسلما بعد از آن فاجعه جایی برای زندگی کردن نخواهد داشت!