می دونم که هیچ مناسبت خاصی نداره، خودم هم نمیدونم چطور شد که همچی شعری یه دفعه یادم اومد! توی وسایل پدر بزرگ خدا بیامرزم قطعه شعری تایپ شده بود، که من در دوران کودکی همه اون رو از بر کردم، و تا امروز فکر میکردم متن کاملش نوشته امام خمینی هست. امروز که اینترنت رو دنبال این شعر میگشتم متوجه شدم که هیچ جا این شعر وجود نداره، انگار یک شاعر، شعر معروف امام خمینی رو در قالب مسمط و به زیبائی تمام تضمین کرده، متن این شعر رو در اینجا میذارم، اگر کسی شاعرش رو میشناسه بگه تا اسم شاعر رو هم قرار بدم.

من اسیر نگهت ای بت عیار شدم

باده عشق زدم شیفته یار شدم

نفست گرم که به دست تو بیدار شدم

من بخال لبت ای دوست گرفتار شدم

چشم بیمٰار تو را دیدم و بیمار شدم

سالها با سخن دوست دم از حق بزدم

چون شدم محو در او باده مطلق بزدم

آتش زهد بر این جامه ارزق بزدم

فارغ از خود شدم و کوسِ اناالحق بزدم

همچو منصور خریدار سَردار شُدم

بهر دیدار برفتم که بگیرم خبری

گفت دلدار، نگر نغمه مرغ سحری

غیر از او هر دو جهان را به پشیزی نخری

غم دلدار فکنده است بجانم شرری

که بجٰان آمدم و شُهرۀ بازار شُدم

دوش رفتم به در میکده از شدت سوز

دیدم از جوشش می میکده مست است هنوز

گفتم ای پیر بده باده آتش افروز

دَر میخانه گُشائید بِرویم شب و روز

که من از مَسجد و از مَدرسه بیزار شُدم

سوختم بس که بر این واقعه شیون کردم

دیده فانوس عزا بود که روشن کردم

تا که رو جانب محراب شکفتن کردم

جامۀ زُهد و ریا کَندم و بر تن کردم

خرقۀ پیر خراباتی و هُشیار شُدم

آن که با پند خود آئینه اسرارم داد

آتشی زد به دل و وعده دیدارم داد

آتش باده او گرمی بازارم داد

واعظ شهر که از پند خود آزارم داد

از دَم رِند می‏آلوده مَددکار شُدم

باید از قائم نا آمده یادی بکنم

از الف قامت این ده صده یادی بکنم

آن که بر سینه ام اتش زده یادی بکنم

بگذارید که از بُتکده یادی بکُنم

من که با دَست بُت میکده بیدار شدم

(شاعر نامعلوم)

برف می بارد به روی خار و خارا سنگ

کوه ها خاموش

دره ها دلتنگ

راه ها چشم انتظار کاروانی با صدای زنگ

بر نمی شد گر ز بام کلبه ای دودی

یا که سوسوی چراغی، گر پیامیمان نمی آورد

رد پاها گر نمی افتاد، روی جاده ها لغزان

ما چه می کردیم در کولاک دل آشفته و دمسرد

آنک، آنک کلبه ای روشن،

روی تپه، روبروی من،

در گشودندم،

مهربانی ها نمودندم

زود دانستم که دور از داستان خشم برف و سوز

در کنار شعله آتش

قصه می گوید برای بچه های خود، عمو نوروز

ـ « گفته بودم زندگی زیباست.

گفته و ناگفته، ای بس نکته ها کاینجاست

آسمان باز،

آفتاب زر،

باغ های گل،

دشت های بی در و پیکر،

سر برون آوردن گل از درون برف،

تاب نرم رقص ماهی در بلور آب،

بوی خاک عطر باران خورده در کهسار،

خواب گندم زارها در چشمه مهتاب،

آمدن، رفتن، دویدن

عشق ورزیدن،

در غم انسان نشستن،

پا به پای شادمانی های مردم پا کوبیدن،

کار کردن، کارکردن،

آرمیدن،

چشم انداز بیابان های خشک و تشنه را دیدن،

جرعه هایی از سبوی تازه آب پاک نوشیدن

گوسفندان را سحرگاهان به سوی کوه راندن

هم نفس با بلبلان کوهی آواره، خواندن

در تله افتاده آهو بچگان را شیر دادن

نیمروز خستگی را در پناه دره ماندن

گاه گاهی،

زیر سقف این سفالین بام های مه گرفته،

قصه های در هم غم را ز نم نم های باران ها شنیدن

بی تکان گهواره رنگین کمان را،

در کنار بام دیدن،

یا شب برفی، پیش آتش ها نشستن

دل به رویاهای دامن گیر و گرم شعله بستن.

آری، آری زندگی زیباست.

زندگی آتشگهی دیرنده پابرجاست

گر بیفروزیش، رقص شعله اش در هر کران پیداست

ورنه: خاموش است و خاموشی گناه ماست.»

پیرمرد آرام و با لبخند:

کنده ای در کوره افسرده جان افکند،

چشمهایش در سیاهی های کومه جستجو می کرد!

زیر لب آهسته با خود گفتگو می کرد.

ـ« زندگی را شعله باید برفروزنده،

شعله ها را هیمه سوزنده

جنگل هستی تو، ای انسان!

جنگل، ای روییده آزاده

بی دریغ افکنده روی کوه ها دامان

آشیان ها بر سر انگشتان تو جاوید،

چشمه ها در سایبان های تو جوشنده،

آفتاب و باد و باران بر سرت افشان،

جان تو خدمتگزار آتش،

سربلند و سبز باش ای جنگل انسان!

زندگانی شعله می خواهد، صدا سر داد عمو نوروز

ـ«شعله ها را هیمه باید روشنی افروز

کودکانم، داستان ما، ز «آرش» بود.

او به جان خدمتگزار باغ آتش بود.

روزگاری بود.

روزگار تلخ و تاری بود،

بخت ما چون روی بدخواهان ما تیره،

دشمنان بر جان ما چیره،

شهر سیلی خورده هذیان داشت.

بر زبان بس داستان های پریشان داشت

زندگی سرد و سیه چون سنگ

روز بد نامی،

روزگار ننگ

غیرت اندر بندهای بندگی پیچان،

عشق در بیماری دل مردگی بی جان

فصل ها فصل زمستان شد

صحنه گلگشت ها گم شد،

نشستن در شبستان شد

در شبستان های خاموشی

می تراوید از گل اندیشه ها عطر فراموشی.

ترس بود و بال های مرگ،

کس نمی جنبید، چون بر شاخه برگ از برگ

سنگر آزادگان خاموش،

خیمه گاه دشمنان پرجوش.

مرزهای ملک،

همچو سرحدات دامنگستر اندیشه، بی سامان

برج های شهر،

همچو باروهای دل، بشکسته و ویران.

دشمنان بگذشته از سرحد و از بارو.

هیچ سینه کینه ای در برنمی اندوخت،

هیچ دل مهری نمی ورزید.

هیچ کس دستی به سوی کس نمی آورد.

هیچ کس در روی دیگر کس نمی خندید

باغ های آرزو بی برگ، آسمان اشک ها پربار

گرد مرد آزادگان در بند،

روسپی نامردمان در کار.

انجمن ها کرد دشمن،

رایزن ها گرد هم آورد دشمن،

تا به تدبیری که در ناپاک دل دارند:

هم به دست ما شکست ما براندیشند،

نازک اندیشانشان، بیشرم،

که مباداشان دگر روزبهی در چشم،

یافتند آخر فسونی را که می جستند.

چشم ها با وحشتی در چشمخانه هر طرف را جستجو می کرد،

وین خبر را هر دهانی زیر گوش بازگو می کرد،

«آخرین فرمان،

آخرین تحقیر . . .

«مرز را پرواز تیری می دهد سامان!

«گر به نزدیکی فرود آید،

«خانه هامان تنگ،

«آرزومان کور . . .

«ور بپرد دور،

«تا کجا؟ تا چند؟

«آه!. . . کو بازوی پولادین کو سر پنجه ایمان؟»

هر دهانی این خبر را بازگو می کرد

چشم ها، بی گفتگویی، هر طرف را جستجو می کرد.

پیرمرد، اندوهگین، دستی به دیگر دست می سایید

از میان دره های دور، گرگی خسته می نالید.

برف روی برف می بارید

باد بالش را به پشت شیشه می مالید

ـ «صبح می آمد.»

پیرمرد آرام کرد آغاز.

ـ«پیش لشگر دشمن سیاه دوست،

دشت نه، دریایی از سرباز . . .

آسمان الماس اخترهای خود را داده بود از دست

بی نفس می شد سیاهی در دهان صبح،

باد پر می ریخت روی دشت باز دامن البرز.

لشگر ایرانیان در اضطرابی سخت درد آور،

دو دو و سه سه به پچ پچ گرد یکدیگر؟

کودکان بر بام،

دختران بنشسته بر روزن،

مادران غمگین کنار در،

کم کمک در اوج آمد پچ و پچ خفته.

خلق چون بحری بر آشفته،

به جوش آمد،

خروشان شد،

به موج افتاد،

برش بگرفت و مردی چون صدف

از سینه بیرون داد.

«منم آرش!

چنین آغاز کرد آن مرد با دشمن!

«منم آرش، سپاهی مرد آزاده،

«به تنها تیرترکش آزمون تلختان را

«اینک آماده

«مجوییدم نسب،

«فرزند رنج و کار،

«گریزان چون شهاب از شب،

«چو صبح آماده دیدار.

«مبارک باد آن جامه که اندر رزم پوشندش.

«گوارا باد آن باده که اندر فتح نوشندش

«شما را باده و جامه

«گوارا و مبارک باد:

«دلم را در میان دست می گیرم،

«و می افشارمش در چنگ،

« دل، این جام پر از کین و پر از خون را،

«دل، این بی تاب خشم آهنگ . . .

«که تا نوشم به نام فتح تان در بزم،

«که تا کوبم به جام قلب تان در رزم،

«که جام کینه از سنگ است.

«به بزم و رزم ما امروز، سبو و سنگ را چنگ است.

«در این پیکار،

«در این کار،

«دل خلقی است در مشتم.

«امید مردمی خاموش هم پشتم.

«کمان کهکشان در دست،

«کمانداری کمانگیرم،

«شهاب تیز رو، تیرم.

«ستیغ سربلند کوه، مأوایم.

«به چشم آفتاب تازه رس، جایم.

«مرا تیر است آتش پر،

«مرا باد است فرمانبر،

«ولیکن چاره امروز زور و پهلوانی نیست

«رهایی با تن پولاد و نیروی جوانی نیست

«در این میدان،

«بر این پیکان هستی سوز سامان ساز،

«پری از جان بباید تا فرو ننشیند از پرواز

پس آنگه سر به سوی آسمان بر کرد،

به آهنگی دگر گفتار دیگر کرد،

«درود، ای واپسین صبح، ای سحر بدرود!

«که با آرش ترا این آخرین دیدار خواهد بود

«به صبح راستین سوگند!

« به پنهان آفتاب مهربار پاک بین سوگند!

«که آرش جان خود در تیر خواهد کرد!

«پس آنگه بیدرنگی خواهدش افکند.

«زمین می داند این را، آسمان ها نیز

«که تن بی عیب و جان پاک است

«نه نیرنگی به کار من، نه افسونس،

«نه ترسی در سرم، نه در دلم باک است.

درنگ آورد و یکدم شد به لب خاموش

نفس در سینه ها بی تاب می زد جوش

«ز پیشم مرگ،

«نقابی سهمگین بر چهره می آید.

«به هر گام هراس افکن

«مرا با دیده خونبار می پاید.

«به بال کرکسان گرد سرم پرواز می گیرد

« به راهم می نشیند، راه می بندد،

«به رویم سرد می خندد،

«به کوه و دره می ریزد، طنین زهر خندش را

«و بازش باز می گیرد.

«دلم از مرگ بیزار است،

«که مرگ اهرمن خو آدمیخوار است

«ولی آن دم که ز اندوهان روان زندگی تار است

«ولی آن دم که نیکی و بدی را گاه پیکار است

«فرو رفتم به کام مرگ شیرین است

«همان بایسته آزادگی این است.

«هزاران چشم گویا و لب خاموش،

«مرا پیک امید خویش می داند.

«هزاران دست لرزان و دل پرجوش

«گهی می گیردم گه پیش می راند.

«پیش می آیم

«دل و جان را به زیورهای انسانی می آرایم

« به نیرویی که دارد زندگی در چشم و در لبخند

«نقاب از چهره ترس آفرین مرگ خواهم کند.

نیایش را، دو زانو بر زمین بنهاد.

به سوی قله ها دستان زهم بگشاد.

«برآ ای آفتاب، ای توشه امید!

«برآ، ای خوشه خورشید!

«تو جوشان چشمه ای، من تشنه ای بی تاب

«برآ، سر ریزکن تا جان شود سیراب

«چو پا در کام مرگی تند خو دارم،

«چو در دل جنگ با اهریمن پرخاشجو دارم،

«به موج روشنایی شستشو خواهم،

«ز گلبرگ تو، ای زرینه گل: من رنگ و بو خواهم

«شما ای قله های سرکش خاموش،

«که پیشانی به تندرهای سهم انگیز می سایید،

«که بر ایوان شب دارید چشم انداز رویایی

«که سیمین پایه های روز زرین به روی شانه می کوبید

«که ابر آتشین را در پناه خویش می گیرید

«غرور و سربلندی هم شما را باد!

«امیدم را برافرازید،

«چو پرچم ها که از باد سحرگاهان به سر دارید

«غرورم را نگه دارید،

«بسان آن پلنگانی که در کوه و کمر دارید.

زمین خاموش بود و آسمان خاموش

تو گویی این جهان را بود با گفتار آرش گوش

به بال کوه ها لغزید کم کم پنجه خورشید،

هزاران نیزه زرین به چشم آسمان پاشید.

نظر افکند آرش سوی شهر آرام،

کودکان بر بام،

دختران بنشسته بر روزن،

مادران غمگین کنار در،

مردها در راه.

سرود بی کلامی، با غمی جان کاه،

ز چشمان برهمی شد با نسیم صبحدم همراه

کدامین نغمه می ریزد،

کدام آهنگ آیا می تواند ساخت

طنین گام های استواری را که سوی نیستی مردانه می رفتند؟

طنین گام هایی را که آگاهانه می رفتند؟

دشمنانش در سکوتی ریشخند آمیز،

راه وا می کردند.

کودکان از بام ها او را صدا کردند.

مادران او را دعا کردند.

پیرمردان چشم گرداندند

دختران، بفشده گردنبندها در مشت،

همره او قدرت عشق و وفا کردند

آرش، اما همچنان خاموش،

از شکاف دامن البرز بالا رفت.

و ز پی او،

پرده های اشک پی در پی فرود آمد.

بست یکدم چشمهایش را عمو نوروز!

خنده بر لب، غرق در رویا.

کودکان با دیدگان خسته و پی جو،

در شگفت از پهلوانی ها.

شعله های کوره درپرواز.

باد در غوغا

ـ « شامگاهان:

راه جویانی که می جستند، آرش را بروی قله ها، پی گیر،

باز گردیدند.

بی نشان از پیکر آرش،

با کمان و ترکشی بی تیر.

آری، آری، جان خود در تیر کرد آرش.

کارها صدها، صدهزاران تیغه شمشیر کرد آرش

تیر آرش را سوارانی که می راندند بر جیحون

به دیگر نیمروزی از پی آن روز

نشسته بر تناور ساق گردویی فرو دیدند،

و آن جا را از آن پس،

مرز ایرانشهر و توران باز نامیدند.

آفتاب،

در گریز بی شتاب خویش

سال ها بر بام دنیا پا کشان سرزد.

ماهتاب،

بی نصیب از شب روی هایش، همه خاموش

در دل هر کوی و برزن

سر به هر ایوان و هر در زد.

آفتاب و ماه را در گشت،

سال ها بگذشت.

سال ها و باز،

در تمام پهنه البرز،

وین سراسر قلعه مغموم و خاموشی که می بینید

وندرون دره های برف آلودی که می دانید

رهگذرهایی که شب در راه می مانند

نام آرش را پیاپی در دل کهسار می خوانند

و نیاز خویش می خواهند

با دهان سنگ های کوه، آرش می دهد پاسخ!

میکندشان از فراز و نشیب  جاده ها آگاه

می دهد امید.

مینماید راه.

در برون کلبه می بارد.

برف می بارد بر روی خار و خارا سنگ

کوه ها خاموش،

دره ها دلتنگ،

رهها چشم انتظار کاروانی با صدای زنگ

کودکان دیری است در خوابند،

در خواب است عمونوروز،

می گذارم کنده ای هیزم در آتشدان

شعله بالا می رود، پر سوز.

(سیاوش کسرائی)

«فریدون مشیری»

مهدی اخوان ثالث

یکی از خواص کار کردن برای شرکتها و یا سازمانهای بین المللی تعطیلی روز های شنبه در کنار جمعه  است! مثل جهودها! البته این مساله هم خوبی داره و هم بدی! بدیش اینکه آدم با بقیه اعضای خونواده هماهنگ نیست و خوبیش اینه که یک روز کاری رو در اختیار داره تا بتونه به کارهای بانکی و اداریش برسه. امروز برای انجام یک سری کارهای بانکی و همینطور دیدن همکارهای سابق و بازدید نمایشگاه مطبوعات از خونه زدم بیرون. دیدن همکارها و دوستان قدیم بهم انرژی مثبت میده.

مصلی، محل نماز یا محل نمایش؟

البته در کشور گل و بلبل ما هیچ کاری نشدنی نیست و بقول اون مسئول غرفه سایت یو تیوب فارسی در نمایشگاه رسانه های دیجیتال (در حواب اعتراض من به اینکه چرا اسم یک سایت خارجی رو برای خدماتتون استفاده کردین) “ایرانی می تواند!”، هر چند نفس استفاده از همچی فضایی که با صرف میلبارد ها تومن سرمایه هنوز نیمه کاره باقی مونده (هر چند که با تکمیلش هم استفاده دیگه ای براش متصور نیست) برای نمایشگاه قابل دفاع هست اما این مساله که اسم جائی مصلی باشه و آدم توش هر کاری بکنه جز نماز خوندن یه کم خنده داره!

نمایشگاه های تخصصی و مردم عادی

رفتن به نمایشگاه برای مردم ما (از جمله خودم) به یک وسیله برای وقت گذرونی تبدیل شده و الا برای یه آدمی مثل من که سالی یه بار هم روزنامه یا مجله نمی خونه و تقریبا ۹۰ درصد اخبار و اطلاعات رو از اینترنت میگیره رفتن به نمایشگاه مطبوعات چه معنی داره؟

اتوبوسهای قدیمی

هر چی فکر میکنم متوجه نمیشم که شرکت واحد چه ربطی به نمایشگاه مطبوعات داره! به هر حال امسال غرفه شرکت واحد منو به دوره بچگی و اتوبوسهای دو طبقه برد و قدیمی تر ها رو هم به قدیم تر! و از اونهم جالب تر بروشور تبلیغات یه مارک لوازم خانگی خارجی بود که توی اوتوبوس دو طبقه گذاشته بودن و من با فرض اینکه ارتباطی با اون اتوبوسها داره یکی شون رو برداشتم و بعد متوجه شدم که  ارتباطی نداره!

غرفه های خارجی

میگم برای دیدن اینطور نمایشگاهها تخصص لازمه شما بگین نه! حقیقتش که من متوجه نشدم اونهمه پرچم کشورهای خارجی تو ورودی مصلی چکار میکردن البته چند تا غرفه خارجی طبقه دوم نمایشگاه بودن که چند تا روزنامه پاره و عکس و پوستر به درو دیوارشون چسبیده بود اما نه کسی بهشون نگاه می کرد (چون احتمالا هیچکس زبون عربی و یا گلاب به روتون روسی رو بلد نبود!) نه اونها (احتمالا به همون دلیل اول) به کسی نگاه می کردن!

روزنامه و مجله های باطله ارزون ترین راه تبلیغات!

خوب از مردمی مثل من توقع نداشته باشین که برن نمایشگاه و دست خالی برگردن! اصولا رفتن به نمایشگاه یعنی برگشتن با چند تا ساک پر از بروشور و تبلیغات، برای غرفه های مطبوعاتی چه چیزی ارزون تر و بی مصرف تر از روزنامه و مجله های باطله؟ البته ابن وسط موسسه اطلاعات گوی سبقت رو از سایر رقبا ربوده بود.

عدالت، رعایت باید گردد!

شاید برای همین هم پر بازدید ترین سایت خبری ایرانی (یعنی تابناک) از اونهمه فضا فقط ۱۰ تا ۱۲ متر نصیبش شده بود اونم با بروشورهایی با چاپ فتو کپی که حتی این آخری رو هم روزنامه های اصلاح طلب ازش بی بهره بودند، در عوض خبر گذاری های سو گلی (ایرنا و فارس) با فضای ویژه و چندین ال سی دی بزرگ کاملا جلب توجه میکردند. بعضی از غرفه ها از جمله روزنامه های اصلاح طلب دفتر یادگاری داشتند که البته خوندنشون بسیار جذاب بود جذابیتی که بخواطرش از این دفترچه ها در غرفه های مطبوعات اصولگرا خبری نبود!

غرفه همشهری جالب بود

شاید به جرات بشه گفت همشهری با تعدد نشریات و جذابیت غرفه اش و همچنین تخفیف ۲۵ درصدی که برای خرید اشتراک گذاشته بود (که من رو هم تشویق کرد تا اشتراک همشهری جوان رو بخرم) از نظر من جذاب ترین و حرفه ای ترین غرفه بود.

موسوی نیامد!

بعد از سر و صدائی که بازدید دیروز کروبی از نمایشگاه به پا کرده بود و شایعاتی که از حضور امروز مهندس موسوی مطرح بود خیلی ها (حتی موتورسیکلتهای نیروی ویژه پلیس) منتظر اومدنش به نمایشگاه بودن! یک بار هم در حین نمایشگاه شایعه ورودش باعث شد که جمعیت زیادی برای دیدنش به سمت در ورودی هجوم ببرن.

همه چی مان به همه چی مان …..!

سوار شدن به مترو به آدم به جورهای حس متمدن بودن می ده! البته در ایران از نوع ایرانیش! به نظر من جای یکی از واگنهای قراضه متروی تهران که تو سر بالایی ایستگاه قلهک چندین بار کم آورد، چراغهاش خاموش شد، دنده عقب رفت و بالاخره شکر خدا با هزار تا سلام و صلوات ما رو به ایستگاه رسوند کنار اون اتوبوسهای عهد بوقی توی نمایشگاه خالی بود!

خارجی شدن به چه قیمت؟؟

راستش شماره تلفن تاکسی روی دیوار کلیسای خیابون شیدائی اونقدر نظرم رو جلب کرد که نتونستم حتی توی تاریکی از عکس انداختن ازش صرفنظر کنم! (به عدد ۶ در عکس توجه کنید!)

از مناظر لذت ببرید!

(Nancy speaks in arabic:)

Victory
a name, if only it’s controlling my country
as it’s controlling my life.
here, everyday, I take customs’ coats
then at last I get it back
and how difficult to serve the enemy
my love is an activist against the occupation
all his life stops to regain the liberty
and I tell him information from the club with a friend’s help, he gets it in packet of sulfur to my love.
Loving freedom put us on crossroads together then we broke up.
Tonight is Christmas night. Since years I haven’t seen him, or heard something about him or from him
(the celebrating of French begins)

لمسه اید برضی اکید …. و بنسی ان کنت بعید
با لمس کردن دستت راضی میشوم …. و فراموش میکنم که دور از من بوده ای
Touch of your hand, I would agree, and I will forgot your away

کیف یتوب االهوی مکتوب …. یقسم قلبی ثلاث قلوب
چگونه از عشق توبه کنم که عشق نوشت …. و قلبم به سه قسمت تقسیم شد
How love is written, it divided my heart in 3 parts, a heart that loves you

قلب یحبک قلب یدوب …. و قلب یغار علیک
قلبی دوستت داشت، قلبی در عشقت ذوب شد …. و قلبی به تو حسادت میکرد
a heart that mealts for you, and a heart that is jealous!

خدنی بحضنک خاف علیی …. حسسنی بوجودک فیی
من رو در آغوش خود بگیر که میترسم …. میخواهم وجودت را در خود احساس کنم
Take me in your hands, take care of me, make me feel your presence

ما بعرف قیمه عینیی …. غیر لما یشوفوک
ارزش چشم هایم را نمیدانم …. غیر از اینکه تو را ببینم
I don’t know the value of my eyes, untill my eyes see you

وعدنی تبقی العمر بقربی …. وعدنی ماتفرقنا غربه
به من قول بده که یک عمر در کنارم بمانی …. به من قول بده که دوری بین ما فاصله نیاندازد
Promise that you will be by me, and promise me that you wont seperat

انا روحی و عینیی و قلبی …. خلقوا تا یحبوک
روح و چشم و قلب من …. برای دوست داشتن تو خلق شده اند
My soul, my eyes, my heart were made to love you!

اذا حدک ما بقیت …. وعلی کتفک ما غفیت
اگر در کنارت نمانم …. و سر بر روی شانه هایت نگذارم
If I don’t stay by you, and on your shoulder I didnt sleep…

یعنی انا ما عشت بعمری …. و عالدنیی ما جیت
به این معناست که در عمرم زندگی نکرده ام …. و به دنیا نیامده ام
It means that I havent lived my life, and I havent been born in this world