تصادفات جاده ای بیشترین آمار مرگ و میر حوادث در کشور ماست که به گفته آمار بالاترین در دنیاست، هر دو سال به اندازه یک زلزله بم در جاده های کشور کشته میشن و همه اینها درحالیه که همه از نا امنی جاده ها باخبرن همه به این آمارها واقفن ولی هیچکس زحمت فکر کردن به اونها رو به خودش نمیده.

امروز که از سر کار برگشتم خبر فوت یکی از آشناها (دوست صمیمی پسرخاله ام) رو شنیدم. “امید”، جوان ۲۰ ساله سر حال و سرزنده و ورزشکار، که دیشب ساعت ۱.۵ بعد از نصفه شب وقتی با اتومبیلش برای سرویس آژانس می رفت با کامیون تصادف کرد و جا در جا کشته شد، این در حالی بود که تا چند روز دیگه میخواست برای خدمت سربازی اعزام بشه. با حالی که زیاد باهاش آشنا نبودم و یکی دوباری بیشتر ندیده بودمش خیلی ناراحت شدم و اعصابم بکلی بهم ریخت، پسر خاله ام هم که اتفاقا مهمونمون بود که دیگه هیچی بیچاره امروز صبح وقتی خبر رو شنید روی پاهاش نمیتونست بایسته.

تمام این تراژدی غمناک یک چیز رو به من یاد آوری کرد، اینکه مرگ در یک قدمی ماست و اصلا نمیشه فهمید کی و کجا باهاش روبرو میشیم، بنابر این باید همیشه برای روبروئی باهاش آماده باشیم. همیشه باید طوری زندگی کنیم و طوری از زندگی لذت ببریم که لا اقل دیگران، وقتی که به آغوش مرگ رفتیم برامون افسوس نخورن، طوری با دوستان اطرافیان و مردم رفتار کنیم که وقتی مردیم، نامی خوب و نیکو ازمون باقی بمونه و لااقل مردم به یاد ما فاتحه ای بخونن و برامون از خدا تقاضای رحمت کنن.

دوستان، از همه شما درخواست میکنم برای این جوون ناکام دعا کنید و از خدا براش تقاضای رحمت کنید و فاتحه ای براش بخونید. امیدوارم که این اتفاق ناگوار برای هیچکدوم از ما نیفته و هیچوقت هیچکدوممون به داغ عزیزی گرفتار نشیم.